قصر قفس

بد تر شد

my-poem — Fri, 04 Dec 2009 20:29:18 GMT

عشق آمد و این دل مرا پنچر کرد

خـر بــودم و آمد و مرا خــر تر کـرد

آنقـدر بـه اسب بخـت مـن یونجـه نـداد

تا کـه دهـنـش صاف شـد و عـرعـر کرد

گـوشم شنوا نبود و بدتر هم شد

کـر بـودم و آمـد و مـرا کـر تـر کــرد

اصلا همه چی تمـیز و خشک و خوب بود

گـــنـــدی زد و ایــن زنــدگـیـم را تـــر کـرد

بر فرق سرم هـمیشه سـرکـوفت زد و

آنـقــدر زد ایـن کـلــه ی مـا را گـر کــرد

کم نشد خودش قد سر سوزن و بعد

یکـریـز مــرا کــم و کــم و کــمتر کـرد

مـن اولـه اولش کـه آدم بـــودم!

بی خودی مرا شبیه یک انتر کرد

هر وقت که بچه کار اون جوری داشت

او خــودش پـدر شد و مــرا مــادر کــرد

در قـلـب مـن اول دو سـه تـا ســیـخ بــکرد

دید جان سختم و ول نکرد و صد خنجر کرد

+ هر گونه مسئولیت قافیه ای ، محتوایی ، زیست محیطی ، حقوق بشری ، سیاسی و دور از جون علمی فرهنگی هنری ای را که به این شعر مربوط می باشد به من چه ها! گفته باشم

کابوس

my-poem — Mon, 30 Nov 2009 20:29:18 GMT

از نو تمام آرزو های کهنه را ورق می زنی

. . . ورق می زنم . . .

یک جای این صفحات کسی گم شده

کسی که درست شبیه من

یا من درست شبیهش بودم

خوابم می آید . . . می آید . . .

. . . می آید این کابوس همیشگی

که در خواب هم

مثل بیداری رهایمان نمی کند

می پرم . . .

. . . می پرم از خواب . . .

باز این کابوس واقعی می شود

تو دور . . . دور تر . . .

دور تر از این شاخه . . .

به شاخه های دیگر می پری . . .

می مانم . . .

. . . می نشینیم

به سیاه ترین خاک

به سیاه ترین بخت

بی وقفه خودم را دور میزنم . . .

. . . میزنم . . .

. . .میزنم به بی خیالی

بی خیالی . . .

کابوس های من خواب نیست

خاطرات مشترک ماست.

۱۳۸۸/۸/۷

+ این کار خیلی بدون شرحه! خیلی دوستش دارم! ایراد هم داره اما دلم نمیاد دست بزنم بهش و جاییش رو تغییر بدم . . . بی خیال!

++ تقدیم به دوست خوبم غزل

می ترسم

my-poem — Sun, 22 Nov 2009 11:19:18 GMT

من از روییدن خـار سـر دیـوار مـی تـرسـم

من از آوار این دیوار نه! از خار می ترسم

نـمی دانم چرا ، شاید طبیعی نیست

من از خر بالاخص دم دار می تـرسم

من از عشق از محبت از وفـا داری

در این دنیای نا هنجار می ترسم

من از آواز نا مشروع بیـگانه

از اقبالی،معین،ستار می ترسم

مـن از سـاز درشــت و ریز نامـرئی

از این سنتور و نی از تار می ترسم

من از نور زیاد از لامپ پر مصرف

من از تنویر این افکار می ترسم

و من شاید که دزدم قاتلم هیـزم

که از سرباز تا تیمسار می ترسم

من از تو از بغل دستیت از مردم

و اصـلا از طـنـاب دار می ترسـم

خدایا تو هـمیشه مهربان بودی

ولی من از عذاب نـار می ترسم

از این ترسیدن بیهوده ی دلگیر

من از تـرسیدن بسـیار می ترسم

سنگ پا

my-poem — Sat, 31 Oct 2009 20:29:18 GMT

باید که شـبیه سنـگ پا باشم من

سفت و چقر و پر از هوا باشم من

از رو نروم هرچه بسابند مرا

یک ریز اسیر کـف پا باشم من

گر خسـته شـوند هـمگی از دسـتم

باز عمر کنم چه با وفا باشم من

مـن معـتمـد حـمام هـر خانه شـوم

مـحرم به هـمه شاه و گدا باشم من

هر قلقـلکی ز دست مـن می خندد

طناز و مشنـگ و باصفا باشم من

بر چرک کف پای هـمـه اهل نظر

چون نظر کنم عین دوا باشم من

آب از سر من رد نشود یـک ذره

سنگم ولی از سنگ جدا باشم من

از زندگیه با دل سنگی خستم

بهتر که شبیه سنگ پا باشم من

پنجره فولاد

my-poem — Fri, 30 Oct 2009 09:09:18 GMT

نگاهم را به پنجره فولاد گره می زنم

قول می دهم

قول می دهی

دور می شوم

می مانی

فراموش می کنم

به یاد داری

تو همیشه سر قولت می مانی

من همیشه زود فراموش می کنم

تو همیشه رضا می مانی.

قطعه ی گمشده

my-poem — Sat, 24 Oct 2009 02:09:18 GMT

دل مــا رو مــی نــویــســـه

اون کـه از جنس حـریره قلمـش

اونـی کـه هـم نفس فرشته هاس

چه تو شادی چه توی درد و غمش

قـطعـه ی گمشـده ی آسـمـونو

از روی زمین تـماشا می کنیم

پشـت این پنـجره ی هـمیـشگی

یه نـگاه تازه پیدا می کنیم

ما که حتی تـوی خونـمون غریبیم

ما که حتی واسه آینه ها عجیبیم

مایی که زندگی مون پر از نقابه

مایی که پر از دروغیم و فریبیم

اینجا یه بهونه می شه واسه مون

که تـموم خسـتـگی ها مون بـره

یادمون بیاد که دنیا کوچـیـکه

آدم ایـنجا هـمـیـشه مـسافـره

وقـتـی آوای هـمـیـشـگی مـا

قصه ها رو رنگ تازه می زنـه

از رو دیـوار سـیـاه زنـدگی

پوستر کهـنـه ی غم رو می کنه

+ تقدیم به آوای دلنشین قطعه ی گمشده تولد وبلاگت مبارک

سپید 2

my-poem — Sat, 26 Sep 2009 17:01:18 GMT

۱.

لبخندهای کودکانه ات را

به چندمین شعله فروختی؟

هر سال که می گذرد

برای پاره کردن کاغذ های رنگی

حریص تر می شوی اما . . .

ذوق نمیکنی!

دیگر بی آن که بگویی سیـــب

نمیشود عکس های رنگی تو را

برای همیشه قاب گرفت.

۲.

هنوز هم نمیتوانی

میان مردم این سرزمین

کسی را پیدا کنی.

این سرزمین قهرمان های اساطیری دورش را

به تو

ترجیح می دهد

حتی اگر تو به پای دل های سوخته

خونت را حراج کرده باشی

اینجا هنوز خدای مردم همانی است

که خون تو را می ریزد

مزرع سبز فلک

my-poem — Tue, 22 Sep 2009 20:29:18 GMT

خـوشـا آنکـس که افطـارش مدام است

کـه روزه بر هـمـه جایـش حرام است

به صبح و ظـهر و عصر و مغرب و شام

و در کل در تـمام طـــــــول ایام

بــه زخـم معـده و روده دچـار است

هـمـه مـاه مـبـارک در فـشـار است

خــوشـا عـذر مـوجه ، روزه خـواری

خـوشـا طــول زمـسـتـان را بـخاری

خوشا آنکس که دائم اهل حال است

بـرایـش روزه داری ضـدحـال است

دلیل روزه خواریش هـمیشه . . .

نـمی تونـم چقدسخته نـمیشه!

اگر روزه بگـیرم گـشنـه میـشـم

هنوز کاری نکـرده خـسـته میـشم

خوشا یک مشت بهونه ، روزه خواری

خوشا یک پـادگان سـرباز فـراری

بدا آنکس که چون ما روزه دار اسـت

تـمام مـــاه را زار و نـزار اسـت

هـمیشه فـکـر و ذکـرش مـاه شــوال

که گم تـر مـیشـود شـوال هر ســال

بـیـا تا در سـفـر باشـیـم ته ماه

از این هم در به در تر شیم ته ماه

خـوشـا سـبـز فـلـک ، داس مـه نـو

بــدا ســردرگـمـی هـای مـن و تـو

+ در نسخ قدیمی تر اینگونه آمده " خوشا آنکس که دائم اهل حال است / برایش روزه داری بس محال است"

++ ما اصلا نمی فهمیم چطور میشود که تعداد و زمان و مدت خسوف و کسوف را در طی صد سال آینده میشود تعیین کرد اما این هلال مه شوال را نمی شود!

همیشه

my-poem — Fri, 11 Sep 2009 09:03:18 GMT

آدما قــصـه شـونو بـرای مـن

می خوونن میـگن هـمینه آخـرش

من و تو کنار هم مونـدیم ولی

هیچ کسی هنوز نـمیشه بــاورش

دو تا آییـنه ی قـدی رو بـه هـم

یکیـشـون مـن یـکیشـون نگـاه تو

هـر ترانه تـوی این آیـیـنـه ها

جون میـگیره میشه چشم به راه تو

قصـه ی کهنه ی دوسـت داشـتنـارو

مـن و تـو دوباره تازه ش میکنیم

مــن و تو هـمیشه با هم میمونیم

از دل هـمـدیگـه دل نـمیـکنـیـم

ما یه افسانه ی تازه

ما یه قصه ی مـحالیم

توی سـرمای زمستــون

ما خود فصـل بـهاریم

۱۳۸۸/۶/۲۰

بــــا تــــو

my-poem — Sat, 22 Aug 2009 20:29:18 GMT

وقتی تو گریه می کنی من پیر می شوم

از زندگی که نه از خودم سیر می شوم

وقتی نگاهم خیره می شود به سرنوشت

بازهم با غصه هایمان درگیر می شوم

زود آمده ای! زود تر از آن که بزرگ شوم

بـرای بـزرگ شــدن هــم ناگـزیر می شوم

فقط هـمین غزل با ترانه هایم هم آواست

ایـن شعر ها منم با تـو تعبیر می شـوم

این قصه هر روز تازه تر می شود با تو

ببخش که بی جـهت از تو دلگیـر می شوم

قول می دهم به خودم به تـو به عشـق

به تک تک این قول ها زنـجیر می شوم

بی راهه های امروز و دیروز و یک عمر را

خـط می زنـم ، با تـو هـم مسـیر می شوم

۱۳۸۸/۵/۲۷