پـر کـشـیـدن رفته از خاطر ِمن

آسمون! یه بار تو تا من پر بزن

مـنـو مـهـمون ِسـتاره ها بکـن

کاری کن غصه ها از اینجا بـرن

 

آسـمـون می رسی تـا خلـوت ِمـن

تـا سـر آغـاز ِیه بغـض ِدائمـی

آسـمون آغـوش تو افسانه نـیست

تو واسه تنـهـایـی ِمـن لـازمی

 

بیا هـمـسـفر بشیم تا ته ِدور

تـا تـه ِجاده ی گرم ِپـر عبور

 

آسـمـون قـدت و خـم کن و ببین

چـشـم به راه ِیه نگاه ِتازه ام

فاصـله برای تـو خیـلی کـمـه!

قد یـه شـبـنـم شده اندازه ام

 

آسـمون دوباره نزدیکی به مـن

توی ایـن سـیـاهی ِغـزل شـکـن

پشـت ِاین دریچـه هـای یخ زده

رو به روی ِحـجـمـه ی خالی ِتن

 

 

+ با تو از آسمان هم بلند ترم. دوست داری باز هم برایت ستاره بچینم؟

 

 

نوشته شده در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388ساعت 16:12 توسط امیرحسین توکلی| |