و اکنون فصلی تازه آغاز می شود . . .

خوب یا بد ، بیست ساله شدم. سن جالبیه. حد اقل واسه من خیلی جالبه. فکر می کنم ۸۷ از بهترین سال های عمرم بشه. همون جوری که تا الآن بوده. آرزو می کنم برای همتون اینجوری باشه. حس می کنم نسبت به ۱۹ سالگیم خیلی بزرگتر شدم. به هر حال این پایان دومین دهه ی  زندگیمه. این روزا همه ی شعرامو از تو پستو ، زیر قالی ، تو گنجه ی خیالی و خلاصه همه جا . . . جم کردم و تو وبلاگم گذاشتم. پس با این حساب دیگه شعر مخفی ندارم. قول میدم شعرام از شعرای اردیبهشت این ماه خیلی بهتر بشه ، هر چند فکر می کنم کمتر هم بشه.

برخلاف سال های قبل امسال تو روز تولد یه شعر کوچیک داریم واسه خالی نبودن عریضه. . .

تولد تولد تولدت مبارک ، مبارک مبارک تولدت مبارک

بدو شمعارو فوت کن ، که من بادی ندارم

برات خمیر پیتزا ، جای کادو میارم

تو گرما و تو سرما ، همش فکر شکارم

اگر ماست باشی امشب ، لابد بنده خیارم

از بس قدم درازه ، درست شکل چنارم

یه چند ساله تو باغچه ، دارم گوزن می کارم

نمی خوام تو رو باشعر ، سر کارت بزارم

اگه موضو ندارم ، بجاش قافیه دارم