"اگــر آن تــــرک شيــرازي بـدست آرد دل ما را"

چگونه وا کنم از سر نگين و ياس و ویدا را؟

چگونه وارهانم خود ، زبند مهری و ساغر؟

چگونه گیر بیارم من دلار و بنز و ویلا را؟

نمی دانم چرا آخر سه پیچی هر شب و هر روز

بکوبی در سر طاسم شب عقد ثریا را

به گوشت تا به کی خوانم؟ نیاندیشی که حافظ گفت:

"به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را"

عجب از این که می گویی بسی زیبایی و ماهی

ز رو بردی به این میک آپ همه خوبان دنیا را

مگر نان شبت کم بود؟ و یا بیکار بودی تو؟

چه می خواهی زجان ما؟ چرا بردی دل مارا؟

نصیحت گوش کن جانا خود حافظ که عاشق گشت

به خال هندویت بخشید سمرقند و بخارا را

من دیوانه هم چون او ببخشم هر کجا خواهی

عراق و لندن و بلژیک ، تمام ینگه دنیا را

که ما چون خواجه ی شیراز متاع غیر می بخشیم

نخواهی؟ بگذر از مفلس رها کن این دل ما را