به نام آن كه از هر كسي مرا بيشتر دوست دارد

سلام اين دومين پست اين وبلاگه كه شعر نيست و در ماه زيباي شعبان نوشته شده ، سعي مي كنم نسبت به سال پيش كوتاه تر وبي غلط تر بنويسم دلم مي خواست راجع به هر روز يه مطلب جدا بنويسم اما نه علم دارم و نه قلمم قدرت

بيان مطالبي در خور مقام اين ماه پس به خاطرناتوانيم من رو ببخشيد.

 وقتي تقويم رو ورق ميزني يه چيز جالب تو اين ماه هست

من بهش مي گم كربلا انگار اين ماه به بين الحرمين گره خورده انگار اين ماه بدون حادثه ي عاشورا مزه نداره حالا چرا؟ به ولادت هاي ماه كه نگاه مي كني مي بيني كه هر تولدي تو اين ماه هست يه جورايي بوي حسيني داره اول تمومشون كه ولادت دردانه ي خداست بعد تولد با معرفت ترين برادر دنيا كه من فكر مي كنم زيبا ترين تراژدي دنياست و پنجمين روز شعبان روز صاحب صحيفه ي سجاديه كه هر دعايي از اون يه دنيا عشق و يه دريا معرفت تو خودش داره و در نيمه ي شعبان درست پانزده روز مانده به رمضان روز ولادت حضرت صاحب كه منتقم خون حسين از هرچه ظالم در دنياست در تاريخ ثبت شده.

 ميدوني اين روزا وقتي تو گوگل –حسين- رو سرچ مي كني بيشتر از هر تصويري تصوير صدام نمايش داده ميشه و چند عكسي هم از حرم مطهر حسين و اين خيلي جالبه تقابل نماد استبداد زمانه ي ما و نماد آزادگي تمام دوران ها

و تصاويري كه نتيجه ي جستجوي نام مقدس عباس است چهره اي عبوس با اخمي در هم كشيده شده و پيشاني مزين به جويي از خون و چند تصوير از ترور و قتل و خون ريزي و در برابر نام مهدي تصوير جمكران و طرح هاي گرافيكي و باز هم چند تصوير از ترور و خون واين ها همه قابل تحمل اما زماني كه محرم را با زبان انگليسي مي نويسم آنقدر درد آور است كه بيان نكنم بهتر نمي دونم چرا سيل اين نوشته ها داره به اين سمت مياد ولي شايد مي خوام مسوليت خودمونو ياداوري كنم كه بايد كاري كنيم كه هميشه مسلمون تو دنيا با محبت و لبخند بر لبش شناخته بشه ، از پر انرژي بودنش بشه فهميد به يه جاي بزرگ وصله و سرشار از اميد و پر از غرور باشه باور كنين نميدونم چرا دارم به اين سمت ميام ولي به هر حال من نمي تونم جلوي كلمات رو بگيرم عيد همتون مبارك تا سال ديگه باز هم نظم و خاطره ي نثرهاي شعبان